95 - THOMAS BERNHARD - Alferrikaldua

Sinopsia: Hiru musikariren arteko harremanek osatzen dute eleberriaren mamia. Salzburg-en ezagutu dute elkar Horowitz maisuak Mozarteum eskolan emango duen ikastaro berezi batean parte hartzeko. Berehala gertakizun erabakigarri bat: musikari horietako batek, gero Glenn Gould piano-jotzaile ospetsua izango denak, Bachen Goldberg bariazioak jotzen ditu maisuki. Hori heriotza-kolpea izango da beste bientzat: piano-jotzaile oso onak diren arren, inoiz ez dira izango Glenn Gould bezain onak. Hiru pertsonaia “nahastu” horien bidez, Bernhardek bere izaera konplexuko alderdi ezberdinak plazaratzen ditu: izengabeko narratzaileaz gain Glenn Gould pertsonaia erreala baina berrasmatua erabiltzen du espresuki eta Ludwig Wittgenstein filosofoaren zenbait ezaugarri ere jasotzen ditu Wertheimer pertsonaia asmatuaren baitan; eta, horren bidez, artearen zentzuari eta helburuari buruzko kontakizuna eskaintzen digu, perfekzioa lortzeko irrika eta horren ezintasunari buruzkoa. Jeinu paregabearen bakardadea, porrot egin eta hori onartu ezinean kalezuloan sartuta dagoen artista eta idazkerari esker neurri batean zulotik irtetea lortzen duen narratzailea biltzen dira kontakizunean.

Iritzia: Nik ere sinopsia irakurri nuen interesgarria izango zelakoan, baina desengainuz desengainu... bukatu gabe utzi dut. 

Nire bizitzan bukatu gabe utzi dudan bigarren liburua izan da. Ez da bere astuntasunagatik bakarrik, ez. Bere idazteko era, dena puntu eta bereizik gabe, beti gauza berdinaz hitz egiten, e.a., izan dira, azkenean, bertan behera amore emateko bultzutu ninduten motiboak.

Liburu bereziak gustakoa badituzue... irakurri, ni ez naiz gauza izan.

No hay comentarios:

Publicar un comentario